หลังจากลาสิกขามาตั้งกะวันที่25พคก้อไม่ได้เข้ามาดูในSpaceเลยหน้าที่ที่ได้ทำไปในช่วงปิดเทอมถือว่าเป็นสิ่งมีค่าที่สุดที่ชีวิตได้รับสิ่งได้พบ ได้เห็น ได้ทำ

ในช่วงเวลา32วันล้วนแล้วแต่มีความหมายทั้งนั้น ยอมรับเลยว่าหนทางแห่งความสุขที่แท้จริงของคนเรานั้นมีจริงๆและผมก็ได้เหยี่ยบและก้าวเดินไปในหนทางนั้นแล้วด้วย

เดินไป..เดินไป...เรื่อยๆเป็นเวลา32วัน

ถึงแม้ว่าหลายคนอาจบอกว่าเมิงไปบวชไม่เห็นได้อะไรเลยยังเหมือนเดิมตลอดการพูด หรืออื่นๆยังเหมือนเดิม ผมอยากบอกว่าผมยังยืนยันเหมือนเดิมว่า "ผมได้จริงๆ"

อยากฝากบอกเพื่อนๆผู้ชายที่เข้ามาอ่านBlogนี้ทุกคนว่าหากวันใดวันนึงมีโอกาสได้ทำแบบที่ผมทำขอให้ตั้งใจทำให้มากๆ ขอเน้นว่าอย่าทำเพื่อ ให้มันผ่านๆไป ถ้ามีความตั้งใจมากเพียงใดบวชกี่วันไม่สำคัญขอให้ตั้งใจมีใจกับทางตรงนั้นครบทุกๆวันแล้วจะรุ้เองว่าหนทางแห่งความสุขที่แท้จริงเป็นยังไง

เห้อออเปิดเทอมแล้วเทอมนี้รุ้สึกว่าจะเจอแต่ตัวหนักๆทั้งนั้นแล้วไม่ใช่อะไรบอลก้อมาเตะเอาตอนนี้อีกเรียนเช้าทุกวันเลยงัวเงียประจำ เอาเปงว่าBlogจะไม่พูดถึงอาน่อลแล้วกันเพราะมันยังไม่ค่อยมีข่าวอะไรคงเอาไว้แค่นี้ก่อนอ่ะมั้งใครเข้ามาอ่านก้อช่วยคอมเม้นหน่อยแล้วกันนนะคับจะได้รู้ว่ามีใครเข้ามามั่งอ่ะ ไปแว้วงับ